به گزارش پایگاه اطلاع رسانی خبرقم (قم‌نا)، در حالی‌که نوجوانان کشتی‌گیر آملی (ابوالفضل زارع و طاها نوری) پیش از اعزام به مسابقات جهانی‌کشتی فرنگی از سوی تیم لبنیات هراز با پاداش‌های نقدی، همراهی پرشور و حمایت‌های همه‌جانبه بدرقه می‌شوند، قهرمانان قمی همچنان در سکوت و بی‌مهری به خانه بازمی‌گردند؛ بدون یک بنر تبریک، بدون حتی یک پیام رسمی یا استقبال ساده.

ابوالفضل شیری، کشتی گیر با آینده قمی که سال گذشته بعد از قهرمانی جهان در اقدامی ناشایست با قابلمه تجلیل شد، حال بازهم جهانی شده است و ظاهرا این‌ جهانی شدن در ظرف دنیای برخی قابل پذیرش نیست!

تفاوت میان دو شهر هم‌ اندازه فاصله آنهاست؛ فاصله ای که تنها در شکل رفتار نیست؛ بلکه بازتابی از نوع نگاه به ورزشکاران است. نگاهی که در آمل، الهام‌بخش و انگیزه‌ساز است و در قم، گاه ناامیدکننده و فرساینده.

قهرمانان بیش از مدال، احترام می‌خواهند

در دنیای ورزش، قهرمان‌شدن پایان راه نیست؛ بلکه آغاز مسئولیتی تازه است: مسئولیتی برای انگیزه‌آفرینی، برای الهام‌بخشی. اما بدون همراهی اجتماعی، بدون دیده‌شدن و بدون حداقل احترام، این مسئولیت به باری سنگین تبدیل می‌شود.
ورزشکار نوجوانی که برای استان افتخار می‌آورد، باید احساس ارزشمندی کند؛ نه اینکه گمنام و خاموش، انگیزه‌اش را در سکوت از دست بدهد.

تجلیل با قابلمه یا بی‌قابلمه؟ مسئله این نیست!

برخی مدیران کشتی استان از بودجه‌ها و مسابقات برگزارشده سخن می‌گویند، اما آنچه در میدان واقعی دیده می‌شود، نبود یک نگاه انسانی و انگیزشی به قهرمانان است. ورزشکار، تنها یک عدد در جدول مدال‌ها نیست؛ انسانی است با احساس، با نیاز به دیده‌شدن.
البته شاید باید پذیرفت وقتی مدیران ورزشی، ورزشی نیستند و تنشان به سختی های تشک عادت ندارد، نمیدانند طلای جهانی و اعزام‌ جهانی چیست!

آمل الگو می‌شود، قم عقب می‌ماند

آمل با الگوی حمایت‌محور خود، نه‌تنها ورزشکاران امروز را دلگرم می‌کند، بلکه نسل آینده را نیز با انگیزه تربیت می‌کند. قم اما، با نداشتن حتی یک مراسم ساده قدردانی، قهرمانانش را به حاشیه می‌راند.

قم، قربانگاه بی‌مهری‌ها نشود

قم که روزگاری سهم جدی در ترکیب تیم‌های ملی کشتی داشت، امروز با ورود مدیران غیرتخصصی و تصمیم‌های سلیقه‌ای، در مسیر فرسایش سرمایه انسانی خود حرکت می‌کند. انگیزه نوجوانان در سکوت خاموش می‌شود و قهرمانان، یکی‌یکی ناپدید می‌شوند؛ بی‌آن‌که کسی بپرسد چرا؟

مسئولان ورزش قم؛ اکنون زمان تغییر است

وقت آن است که نگاه‌ها از آمار و جدول‌ها فراتر رود و مسئولان، نگاهی انسانی‌تر و انگیزه‌بخش‌تر به ورزشکاران داشته باشند. نوجوانان قمی، ماشین مدال‌آوری نیستند؛ آن‌ها فرزندان همین شهرند با انتظاری ساده: “دیده شدن”.

سخن پایانی

قهرمانان فقط مدال نمی‌خواهند، احترام می‌خواهند. آینده ورزش قم، نه در سالن‌های خالی و ردیف‌های بودجه، بلکه در دل همین قهرمانان جوان ساخته می‌شود. اگر امروز نادیده گرفته شوند، فردا را با چه امیدی بسازیم؟