به گزارش پایگاه اطلاع رسانی خبرقم (قم‌نا)، این سهم تنها حدود ۱۲ درصد نیاز استان را شامل می‌شود و اگرچه به ظاهر بیانگر تلاش‌های کشاورزان زحمتکش استان است، اما با توجه به وقوع خشکسالی پنج ساله در کشورمان می‌تواند در تشدید تنش آبی و تبعات متعاقب آن _نظیر فرونشست_ که استان قم با آن مواجه است، موثر باشد.

در این باره گفتنی است:

۱- قم استانی با شرایط اقلیمی گرم و خشک است و سالیان متمادی است که با محدودیت شدید منابع آبی و بارندگی‌های ناچیز دست و پنجه نرم می‌کند. از طرفی گندم محصولی نسبتا آب‌بر تلقی می‌شود و در کشت آبی بین ۴۰۰۰ تا ۶۰۰۰ مترمکعب در هر هکتار _بسته به نوع خاک، شرایط اقلیمی، و روش آبیاری_ به آب نیاز دارد. به‌عبارتی دیگر برای هر یک هکتار گندم آبی، به اندازه آب شرب سالانه حدود ۸۰ خانوار شهری نیاز است که این موضوع کاشت گندم در مناطق گرم و خشک را با تامل مواجه می‌کند.

۲- از سویی دیگر، انتخاب ارقام بهاره با دوره رشد کوتاه و مقاوم به خشکی که به گفته مسئول زراعت جهاد کشاورزی در استان اعمال شده است، اقدامی عقلانی در مواجهه با شرایط اقلیمی است. با این حال به نظر می‌رسد این راهبرد نتوانسته به بهبود چشمگیر تولید منجر شود، چرا که میزان تولید تنها ۲۶ هزار و ۵۰۰ تن بوده و با انتظارات بین‌المللی فاصله‌ای محسوس دارد.

۳-مسئله مهم‌تر اما، فشار مضاعفی است که کشت گندم بر منابع آبی استان وارد می‌کند. مصرف آب در کشت آبی گندم به‌طور متوسط حدود ۵۰۰۰ متر مکعب در هر هکتار است؛ برای سطح ۷۷۰۰ هکتار این رقم به بیش از ۳۸ میلیون متر مکعب می‌رسد؛ مقداری که معادل ۴۰ درصد ظرفیت یک سد بزرگ یا مصرف آب شرب صدها هزار نفر برای بیش از ۸ ماه است.

با همه این اوضاف کشت گندم در استان قم، به رغم تلاش‌های قابل تقدیر، در شرایط کنونی و با توجه به محدودیت‌های آب و اقلیم منطقه، از نظر اقتصادی و محیط زیستی به‌صرفه به نظر نمی‌رسد؛ چراکه ادامه این روند می‌تواند به تخریب بیشتر منابع آبی زیرزمینی، کاهش کیفیت خاک و فشار بر کشاورزان منجر شود.

به همین خاطر ضروری است که متولیان کشاورزی استان، به جای افزایش سطح کشت گندم، بر روی توسعه کشت محصولات مقاوم‌تر به خشکی و کم‌آب‌بر، بهبود فناوری‌های آبیاری، و استفاده بهینه از منابع آب تمرکز کنند.